Düşümden arda kalan aklımdaki fotoğraflardan cebimdeki kelimelere…..

iki kişilik toplumda sevgiyi dipdiri tutacak çareyi bulduklarını sanıyordu. evlenen iki kişinin gitgide sevgilerini yitirmelerinin baş sebebini aynı yatakta uyumalarında görürdü... uykuda başına buyruk yaşayan insan bedenini kendini koyvermişliğini; horlaması, yellenmesi, hepsinden çok o biteviye uyku soluması, kişinin bu bedende aramaktan hoşlanacağı gizlerin değerini düşürürdü.... gerçek sebep bu muydu acaba? yoksa içinde gizli bir ikiyüzlülükle, kim olursa olsun, bir başkasının kendini uyurken seyretmesini mi istemiyordu? (Aylak Adam)

tam buldum diyorsun hayatın şekillenmeye başlıyor yeni bir hayat yeşeriyor her şey bir anda güzel olmaya başlıyor... ama bir an da içini bir korku kaplıyor kaybetme korkusu... neden insanlar mutlu oldukları anda kaybetme fikrini yeleştiriyorlar beyinlerine.... neden o zamanı o anı yaşamıyorsun.... güzel olan o an değilmi.... bitecek olsa bile... bile bile o anı yaşasak ya... hayat işte o zaman çok daha farklı olmaz mı?

bak rüzgar esiyor.... bırak kendini... alsın götürsün bu sefer seni... neresi olduğu sorun değil sadece bırak kendini... sadece bu gece için dahi bırak kendini... hisset sadece o ürpertiyi bütün vücudunda... sadece akışına bırak... gözlerini kapat.... hiçbir şey düşünmeden sadece ruhunla birlikte... bedenini unut sadece ruhunu bırak rüzgara... nereye gittiği  önemli değil sadece bırak kendini... bir kez olsun bir şey düşünme sadece sen varsın sadece kendin... bir an için bile olsa bırak kendini... bulutların üzerine çıktığını hisset... yüzüne yansıyan güneşi hisset rüzgarın tenini okşadığını hisset... bir kuş gibi süzül bir martı gibi mesala aç kanatlarını... rüzgarı hisset.... bir an bile olsa hisset......